Het houdt maar niet op...

Dokter Tournai ontvangt de jonge patiënt met zijn welbekende gemaakte vrolijkheid: " Aha, daar hebben we het jonge slachtoffer ". De dertien- jarige knaap kijkt met lodderige ogen op naar de man in de witte jas, die zelfs tijdens de ingreep niet zal scheiden van zijn stethoscoop en oor - spiegel, als waren het de eretekenen van zijn ambt, zonder dewelke hij niet in zijn eigen kunnen gelooft.  

Een jeugdige verpleegster heeft de half verdoofde puber in een rolstoel naar binnen geduwd. Ondanks de verdoving, die zij hem heeft toe- gediend, neemt de jongen haar op met meer dan normale belangstelling. Hij bekijkt haar goede figuur en knappe smoeltje en weet ineens bij het kruisen van hun beider blikken dat van haar ook niet veel redding te verwachten valt.

Samen met dokter Tournai helpt zij hem van de rolstoel in een zware ijzeren zetel, voorzien van klemmen en steunen. Hij dient recht tegen de rug van de onaangenaam harde zetel te gaan zitten. "Zo vergaat  het ook een misdadiger, die ver - oordeeld is tot de elektrische stoel ",  schiet het door de jongen heen.

Hij denkt terug aan de mooie nazomer. Na schooltijd dwaalt hij vaak langs de lanen met kastanjebomen. Hij verzamelt zoveel mogelijk kastanjes, die hij later thuis uit sorteert en gebruikt voor een herfst-kijkdoos.

" Zo een kijkdoos is een wereld apart. Je neemt gewoon een stevige schoenendoos, snijdt er voorzichtig enige ramen in en voorziet ze van doorzichtig crêpe-papier. Het liefst gekleurd papier en vervolgens maak je van kastanjes, eikels, mos en dorre bladeren je eigen landschap. Tegen de avond houd je de doos tegen het licht van een schemerlamp en dan heb je een inkijk in een kleurig herfstlandschap. Maar vergeet vooral niet te ruiken. De geur is zeer belangrijk. Hoe ouder de doos met bladeren en mos, hoe sterker de geur. De herfst heeft haar eigen geur en doet mij altijd denken aan...aan.

Ik zie mijn moeder op die dag in de zomer. We staan samen onder de rozenboog. Ik heb nooit zo naar die boog met rozen gekeken, maar nu ik hem weer zie en goed bekijk is het toch een knap stukje werk. Eigenlijk...eigenlijk moet ik wat meer waardering hebben voor de hobby van mijn vader. Hij maakt de tuin werkelijk tot een klein paradijs. De tuin is nu net een kijkdoos. De kijkdoos van papa. Heel wat mooier dan die van mij.

Waarom sta ik nu alleen in de kijkdoos van pa?

Waar is ma? Wat zei ze daarnet? Ik moet aan mijn amandelen geopereerd worden. Dan heb ik nooit meer oorpijn. Oorpijn...

Wat doe ik nu ineens in de stallen van boer Bex? De koeien loeien om hun veekoeken en 'd'r Louis' veegt de mest bijeen en zegt altijd " de ouwe, die is gek, hartstikke gek ".

Wat is het koud. Het is winter en ik krijg pijn in mijn oren. De pijn wordt erger... ik houd het niet meer uit...

Boerin bakt zelf haar brood, Grote broden zonder zout haalt ze met een schep uit de oude bakoven. Ze hoort me huilen en komt uit de oude bakoven te voorschijn. Ze heeft een fles Napoleon-jenever in haar handen en zegt: " Kom maar hier vent; een paar druppeltjes jenever in je oor en je bent zo weer genezen. Alcohol zuivert..."

Ik heb zo'n pijn... Ik loop gillend rond de tafel in de eetkamer van de boer. 'D'r Louis' komt ook zien wat er aan de hand is en de boerin staat handen - wringend en huilend in de deuropening.

Ik kan niet meer denken...die pijn... er vreet iets aan mijn oren... een beest...

De wereld rolt op als een stuk papier...alles is donker... ik weet...ik wordt geopereerd... Dokter Tournai... wat heeft die man een hangwangen... ik had eens een konijn en die had net zo'n...

Wat is dat voor een geluid?...Voetstappen...harde voetstappen...Er loopt een man in een regenjas voor mij uit...harde voetstappen... op zijn hoofd draagt hij een hoed... schuin... Die man, dat ben ik...later...Hé misschien kan ik hem inhalen...hij loopt wel hard...

Wat vervelend...ik denk...ik kan niets...en ik ben ergens... in het zwart. Blijf maar rustig...rust...

"Zo kerel, daar ben je weer. Het leed is bijna geleden ".  Dat is de stem van dokter Tournai. Zie ik hem nou of niet? Ik wil naar huis...ik bloed uit mijn mond...Ik ben geopereerd.